Wetenschappers hebben tijdens een safari in de Sahara een fascinerende ontdekking gedaan:

Krokodillen leven midden in de verzengende woestijn. En ze hebben daar millennia overleefd, sinds ze van hun soortgenoten werden gescheiden. Beschermd aan de noordkant van steile kliffen, waar de zon nooit doordringt, is er genoeg water.

Maar hoe zijn de krokodillen in de Sahara terechtgekomen, en waar kwamen ze vandaan ?
Wetenschappers hebben ontdekt dat Sahara-krokodillen genetisch verwant zijn aan Nijlkrokodillen, maar dat ze sinds hun splitsing 5000 jaar geleden een eigen genetische lijn hebben ontwikkeld.

En precies hier begint een schandaal van historische proporties:
Slechts 5000 jaar geleden was de Sahara een weelderig groen gebied waar krokodillen en alle andere dieren vrij rondliepen.

En waar kwam de woestijn vandaan? Die vraag stellen mensen zich de laatste tijd steeds vaker. Misschien is de aardas iets verschoven, speculeren wetenschappers.
En dan herinneren we ons dat zelfs toen we jong waren, onze leraren ons niet konden uitleggen hoe de Egyptenaren hun piramides eigenlijk bouwden.

Oké:
Net zoals de Grieken, Romeinen en Carthagers de gebieden rond de Middellandse Zee ontbosten voor hun oorlogsvloten, hadden de Egyptenaren dat al gedaan in Noord-Afrika bij de bouw van de piramides. De prijs voor deze monumenten en instrumenten van centrale macht was een enorme hoeveelheid hout en ontelbare slavenarbeiders.

Onze hele Europese cultuur is gebouwd op de verwoesting van Afrika, niet alleen op de slavernij van de mensheid, maar, zoals in de afgelopen millennia gebruikelijk was, verandert het de aarde onvermijdelijk in een woestijnplaneet (we zullen Mars in deze context niet eens noemen).

Maar deze millennia-lange mars van verkrachting heeft ook een goede kant:
De mensheid heeft nu het punt bereikt waarop ze het tij kan keren en de aarde kan transformeren in een waarlijk menselijk paradijs.

Het oorspronkelijke paradijs, de vrije, wilde natuur met de dinosaurussen als kroonjuweel, is niet waar humanoïden en andere hoogontwikkelde wezens van dromen.

Maar de aarde, onze lokale Moeder Natuur, heeft een gigantisch potentieel waarmee alles mogelijk is als men streeft naar een symbiotische verbinding met haar in plaats van een confronterende, strijdbare relatie.

En waarom zou dit nu ineens wel werken ?
Omdat we het derde niveau in het dialectische driestappenproces hebben bereikt: Van these (oorspronkelijke natuur) via antithese (vervreemding) naar synthese (harmonie tussen mens en natuur). Een beetje Hegels logica lezen is vandaag de dag relevanter dan ooit en verruimt bovenal ons bewustzijn.

In werkelijkheid ziet het er zo uit:
We kunnen slavernij afschaffen, openlijk of vermomd als loon, omdat we nu nieuwe slaven hebben die maar al te graag slaaf zijn: computers en robots. Bovendien zullen we binnenkort kernfusie beheersen en dan in staat zijn om de benodigde energie te leveren.

Het verbranden van olie en hout is natuurlijk volstrekt onacceptabel op een planeet die gemakkelijk 20 tot 30 miljard mensen gelukkig kan maken. Hout hoort te leven en te groeien, en olie is een veel te waardevolle grondstof.

Bovendien is het tijdperk van onverantwoordelijke exploitatie van alles wat de natuur in miljoenen jaren heeft opgebouwd, eindelijk voorbij.

Het is essentieel om een ??
volledig nieuw verantwoordelijkheidsbesef te ontwikkelen voor de waardevolle hulpbronnen van onze planeet. Als eerste stap zou het zinvol zijn om een ??nieuw strafbaar feit in te voeren: "verspilling van grondstoffen".

De liefde tussen mensen en onze o zo levendige planeet moet nu de kans krijgen om zich te manifesteren; we moeten stoppen met het baseren van onze cultuur op haat jegens onze eigen moeder.

De strijd tegen de natuur maakt nu plaats voor een hemelse gemeenschap met de natuur.

Het nieuwe paradijs dat we voor ogen hebben en dat we de komende duizend jaar zullen opbouwen, is geenszins ongetemde natuur met de onderlinge strijd van alle levende wezens. Ongetemde natuur verschilt van het menselijke fiasco met dezelfde naam alleen in die zin dat, in ieder geval wat dieren betreft, de goden nog steeds de touwtjes in handen hebben.

Het nieuwe paradijs, geleid en ontworpen door de mens, de hoogste schepping van de planeet, maar in absolute harmonie met de dieren en planten, die met volledig respect als gelijkwaardige wezens worden behandeld.

Wellicht moesten mensen duistere tijden van oorlog en uitbuiting doorstaan ​​om te komen waar we nu zijn.

Maar om nu niet drastisch van koers te veranderen op deze planeet, luister goed alle vrijmetselaars, Illuminati, leden van het Comité van Samenzweringstheoretici en logistici, betekent dat we een unieke kans van kosmische proporties voor een gelukkige planeet verspillen.

En het roer omdraaien betekent: er zijn geen taboes en voor elke taak is er een oplossing.

We zouden de gigantische bedragen die tot nu toe in wapens zijn gestoken net zo goed kunnen investeren in zulke prachtige projecten als de herbebossing van de Sahara en andere woestijnen.

Gelukkig is er water in overvloed op onze planeet, dus we kunnen veel ontziltingsinstallaties voor zeewater bouwen en eindelijk een stimulans hebben om wat meer moeite te doen voor waterstoffusie.

Het tijdperk van de uitbuiting van de natuur is voorbij; nu is het tijd voor herstel. Joden, die altijd zo graag zulke hoge eisen stellen, wat een fantastische taak zou het zijn om samen met de Arabieren en hun miljarden aan olie de Sahara en het Arabische schiereiland te vergroenen !

In plaats van de wereld te onderwerpen aan deze waanzinnige ruzie met de Palestijnen, omdat de eeuwige oorlogsstrategen in Jeruzalem nog steeds niet begrijpen dat hun tijd nu voorbij is.

En de mensheid zal haar verdere vooruitgang niet langer bereiken op basis van confrontatie, maar op basis van een werkelijk en beleefd collectief bewustzijn.

Tot nu toe heeft het koppige ego de mensheid geleid.
Nu, in het tijdperk van synthese in de menselijke evolutie, zijn we aangekomen bij het collectieve ego. Dit verbindt de individuele ego's rechtstreeks met elkaar.

In dezelfde mate waarin we de mensheid als collectief ervaren als een sociaal wezen, zullen we ook ervaren dat de aarde een absoluut levend organisme is.

De Latijnse naam "Terra" hoeft niet voor altijd aan dit levende organisme Aarde vast te kleven; men kan veel goddelijker met haar samenleven in een symbiotische liefde dan in het eeuwige kat-en-muisspel tussen natuur en mens of tussen God en de duivel.

Waar stroomde de Gele Nijl naartoe ?

2003